در بین تمام اندامهای انسان، پاها بیشترین تعداد استخوان را داشته بنابراین در برابر فشاراجسام خارجی آسیب بیشتری می بیند؛ با توجه به این شرایط یک انسان بدوی را فرض کنید که برای گذران امورات روزمره مجبور است با پایی برهنه ساعت ها روی زمین ناهموار، یا پر از سنگ و عوامل آسیب زا، یا زمین خیس یا خشک ، یا زمین داغ و سرد حرکت کند. با گذر زمان و تسلط بر طبیعت، بشر توانست با استفاده از موادی چون پوست و برگ گیاهان یا پوست حیوانات و بستن آن با تسمه به پاها مراقب پاهای خود باشد و ابتدایی ترین شکل کفش را ابداع کند که البته نمونه های فیزیکی و تاریخ ثبت شده مشخصی برای این کفشها وجود ندارد. اما به طور رسمی تولید و استفاده انبوه از کفش درطول تاریخ مربوط به سه الی چهار هزار سال قبل از میلاد در مصر میشود که با گذشت زمان امپراتوریهای روم، یونان و ایران ساخت این محصول را توسعه دادند.


در طی زمان شکل کفشها متناسب با نیاز مردم، نوع کارکرد کفش، مواد اولیه در دسترس مردم یا موازین فرهنگی و هنجارهای اجتماعی دستخوش تغییرات میشد؛ مثلا تغییر شکل صندلها با آمدن به مناطق سردسیر، یا تغییر ظاهر کفشهای روباز تحت تاثیر عوامل فرهنگی و دینی مسیحیان رومی به کفشهای بسته برای پوشاندن تمام پا تغییر یافت. 



سیر تکاملی و تاریخی کفشها به این شکل بود که جهت کاهش صدمه دیدن پا در برخورد با اجسام، جلوی صندل ها برگردانده شد، سپس رومیان با ساخت کالیسوس (کفشهایی با درز در دو طرف) مسیر تحول را پیش برده و در قرون وسطی نوعی کفش متشکل از مخمل و چرم را ساخته  که تا نزدیک قوزک پا ارتفاع داشت. هزار و سیصد سال پس از میلاد بالاخره بشر برای مصون ماندن پاها از رطوبت و گلولای زمین مقداری چوب را به کف کفشهای درازش اضافه کرد که منجربه شکل گیری کفشهای پاشنه دار شد و بعدها حجم و ارتفاع این پاشنه ها نه برای مصونیت بیشتر از رطوبت که به دلیل مسائل فرهنگی ابعاد مختلفی را به خود گرفت، مثلا در برههای از تاریخ ارتفاع پاشنه کفشها را متناسب با جایگاه اجتماعی افراد کم و زیاد می کردند؛ هر چه فرد مهمتر پاشنهایش بلندتر، البته همچنان نیز رگه هایی از این تفکر در جامعه فعلی وجود دارد، اما در حالت کلی بسیار مرسوم است که بانوان برای زیبایی و جلوه بهتر در گام برداشتن از کفشهای پاشنهدار در مجالس استفاده میکنند.

با گذشت چهارده قرن از میلاد و بالا رفتن توانمندی بشر در بهرهوری هرچه بیشتر از مواد اولیه طبیعی هم مانند سایر لباسها دچار تحول و دگرگونی شد که یکی ازاین تحولات اضافه شدن پارچه و چرم دباغی شده به مواد اولیه کفشها بود. در اواخر این قرن مردم نوآوری در پوشیدن کفشهای جدید را به قیمت درد پا به جان خریدند و به پوشیدن کفشهای بسیار نوک تیز تن دادند.


در قرن پانزده میلادی نوک کفشها پهنتر شده، شکافهایی به کفشها اضافه شده و بیش از یک رنگ برای کفش مورد استفاده قرار میگرفت تا هارمونی مناسبی با لباسهای رنگیآن دوره پیدا کند


قرن هفدهم میلادی جوامع بسیار طبقاتی شده ودوره فخر فروشی ظاهری به اوج خود رسیده بود؛ مثلا در جامعه بورژوازی فرانسه مردم برای به چشم آمدن از کفشهای بسیار پاشنه بلندی استفاده میکردند که روی آنها با حریر بافته شده بود در قرن بعدی تنها تغییری که در مد کفشها صورت گرفت این بود که جای حریر روی پاشنه ها را چرمهای رنگی گرفتند اما در اواخر همین قرن، با رخ دادن انقلاب کبیر فرانسه و پیروزی طبقات عادی جامعه مدل کفشها هم تحت تاثیر تغییرات اجتماعی قرار گرفته و جهت حفظ برابری ظاهری پاشنه های بلند از کفشها حذف شد، چکمه هایی با ساق بلند و دهانه گشاد که دارای زبانه چرمی و سگگ فلزی بود جایگزین آنها شد



قرن نوزدهم دوره پیدایش کفشهای راحتی بود و در همین قرن به علت رونق صنعت نساجی و فراوانی پارچهها و البته تغییر فاز تولید از حالت دستی به ماشینی باعث شد تا قیمت کفشها ارزان شدند. با زیاد شدن کشتیها و هواپیماهای حمل باراین کفشهای ارزان به اقصی نقاط جهان جابجا میشدند که همین موضوع باعث مدگرایی وتنوع مصرفی کفش در دنیا گردید.



تولیدکنندگان کفش نیز در گذر تاریخ روند جالبی را طی نمودهاند، آنها ابتدا در خانه خود به تولید کفش می پرداختند، مدتی بعد مرسوم بود به خانه افراد رفته وبا توجه به میزان نیاز سالیانه شان به تولید کفش پرداخته و مدت زمان لازم برای تولید را در خانه فرد می گذراندند، با گذر زمان و ایجاد مغازه و کارگاه همین کار را در مغازه هایشان انجام میداند تا بالاخره تولیدکنندگان کفش نیز در قرون وسطی به سایر اصناف موجود در آن زمان پیوستند.


اگر روزی کفش صرفا ابزاری جهت محافظت از پا در برابر عوامل خارجی بود امروز دیگر وسیلهای با کارکردهای بسیار زیاد و متنوع است، گاهی جزیی از پوشش فرد بوده، گاهی ابزاری برای نمایش تجمل، گاهی یک وسیله تخصصی ورزش و بسیاری موارد دیگر؛ همچنین کفشها با توجه به موارد مختلف در دسته بندیهای متفاوتی قرار میگیرند؛ مثلا:

  • (چرم، پارچه، پلاستیک و...) با توجه به مواد بکار رفته در کفش
  • (راحتی، مجلسی، ورزشی و ...) یا بر اساس نوع کاربرد کفش
  • (بی بند و بند دار...) بر اساس ظاهر آن
  • (زنانه و مردانه) گاهی بر اساس جنسیت آن
  • ( بزرگسال و بچگانه) یا حتی بر اساس رده سنی